خانه / اجتماعی / وفاق شهروندی و بومی گزینی مدیران – سعید محمدی*
تعداد مشاهده :» 665
4338
وفاق شهروندی و بومی گزینی مدیران – سعید محمدی*

وفاق شهروندی و بومی گزینی مدیران – سعید محمدی*

بسمه تعالی

وفاق شهروندی و بومی گزینی مدیران

در سلسله یاداشتهایی که قبلا منتشر شده است در خصوص وفاق شهروندیو عوامل بوجود آورنده وفاق و همدلی شهروندان و همچنین به موانع و آسیبهای برهم زننده وفاق شهروندی اشاراتی شده است و در این شماره به یکی از مسائل بسیار مهم و بنیادین در ایجاد وفاق شهروندی خواهیم پرداخت و در خصوص تأثیر بومی گزینی مدیران یک شهردر پیشبرد وفاق شهروندی اشاره خواهد شد.

از نظر صاحب نظران یکی از علل مهم ایجاد ناکامی در کسب اهداف کلیدی نهادها و سازمانهای و ادارات نبود مدیران شایسته در نظام اداری ایران عنوان شده است.حال،سئوال این است که مدیران باید از چه قابلیتهایی برخوردار باشند تا عملکرد آنان به سطح خوب و عالی ارتقاء یابد و در این بین انتخاب مدیر شایسته بومی و محلی چه جایگاهی دارد.

بحث بومی گزینی مدیران از سالهای دور حتی در قبل از انقلاب هم همواره مورد بحث بوده و موافقان و مخالفان زیادی داشته است بطوریکه مخالفان بومی گزینی می گویند برای حفظ انسجام در داخل یک مجموعه بایستی مدیران بالا دستی در انتخابات مدیران میانی و پائین دستی مبسوط الیه باشند و باید این حق را داشته باشند که شخص مورد وثوق و مورد اعتماد همسو با سلایق و گرایشهای خود را بعنوان مدیران میانی و پائین دستی انتخاب نمایند تا سیاستهای کلان یک مجموعه یا نهاد دولتی و عمومی بتواند بصورت یکدست و منسجم قابلیت اجرا داشته باشد و این گروه،در حق انتخاب کردن مدیران زیرمجموعه،خود را صرفا به استفاده از مدیران بومی محدود نمی نمایند و مهمترین نکته ای که طرفداران این گروه به آن تأکید دارند انتصاب مدیران همسو و هم فکر         می باشد و این مدیر همسو، ممکن است بومی باشد یا نباشد و برای تعیین مدیران بومی خودرا ملزم نمی دانند.

همچنین از طرفی هم موافقان بومی گزینی مدیران به دلایل مختلفی اعتقاد دارند که در غیر از موارد شاذ و نادر و امنیتی برای اداره شهر، هیچکسی مناسب تر و لایق تر از مدیران محلی نیست و معتقد هستند که مدیران محلی از ظرفیتها ، قابلیتها ، مشکلات و مسائل آسیب زای محلی آگاهی کامل دارند و اشراف و آگاهی مدیران بومی بخاطر مسائل روانشناختی و جامعه شناختی و زیست بوم منطقه ای، قدرت فوق العاده ای در اختیار مدیران برای اداره هر چه بهتر مجموعه تحت مدیریت خود قرار می دهد و بعبارتی شناخت فرهنگ عمومی یک شهر و نشو و نما در یک شهر وآشنایی به تمام مشکلات و نیازهای یک منطقه، امتیاز غیر قابل اغماضی برای یک مدیرمحسوب می شود و طبیعی است که مدیر غیر بومی از این امتیاز قابل اعتناء و فوق العاده محروم بوده و اتخاذ تصمیمات اداری با این وضعیت، ممکن است غیر کارشناسانه و فاقد بنیان علمی و عملی باشد.

شایان ذکر است که در مقوله پدافند غیرعامل برای ایجاد وفاق و کنترل نیروهای گریز از مرکز و ایجاد همگرایی،استفاده از مدیران بومی شاخصه بسیار مهمی محسوب می شود.

به نظر نگارنده بومی گزینی بنظرم در ذیل شعار « همدلی و همزبانی دولت و ملت »اعلام شده از طرف مقام معظم رهبری در آغاز سال ۱۳۹۴ نیز معنی می یابد. و با توجه به اتفاقات سالهای قبل و فاصله معناداری که بین مردم و دولت پیش آمد رهبر فرزانه انقلاب را برآن داشت که شعار سال جدید را در راستای وحدت و همدلی تمامی اقشار جامعه و دولت قرار دهد.

بومی گزینی هم یکی از مصادیق بارز و بنیادین این همدلی است و قطعا انتصاب مدیران سفارشی و پروازی باعث آسیب دیدن حس همدلی بین مردم و مسئولان آن شهر خواهد شد . و این معضل متأسفانه سالهاست که در اکثر نقاط ایران نهادینه شده و مراغه و بویژه عجب شیر هم از این قاعده مستثنی نبوده است.لازم به ذکر است که شایسته سالاری،بایستی در کنار بومی گزینی، مدنظر مدیران بالا دستی قرار گیرد و هیچکس از موافقان بومی گزینی معتقد به «بومی گزینی به هر قیمتی» نیستند بلکه مدیران بومی شایسته و کاردان خواست عمومی جامعه بوده و آیه شریفه ۵۸ سوره نساء« ان الله یأمرکم ان تودو الامانات الی اهلها»مبنای قرآنی شایسته سالاری است و وقتی در یک شهر مدیران شایسته ای وجود دارد چه دلیلی دارد که نسبت به واردات بی رویه مدیران اقدام شود و همین که مردم یک نفر از خودشان را در پست های مدیریتی شهر خودببینند،علاوه برعزت و افتخار برای آن شهر، موجب قوت قلب و همبستگی و همدلی بین مردم همان شهر با مسئولان خود خواهد بود .

بنابراین به نظر نگارنده، در شهر مراغه و عجب شیر به اندازه کافی بصورت بالقوه مدیران لایق و شایسته وجود دارد که نیازی به مدیران پروازی و سفارشی نداشته باشدو منهم مثل سایر شهروندان و همشهریان خود به استفاده از مدیران لایق محلی باور قلبی دارم و حمایت از مدیران بومی کاردان و شایسته جزو برنامه های اینجانب می باشد و بر این باورم که انتصاب مدیران محلی و بومی در سطح روسای ادارات، نهادها و سازمانها به نوعی ادای احترام به مردم منطقه و قدر شناسی از فرهیختگان و نخبگان شهرمان می باشد.

   سعید محمدی

دانشجوی دکترای حقوق عمومی

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*